Intuïtief

Nederlands Engels

Wanneer je je plan vanaf een andere kant bekijkt kan het zijn dat je er anders bij gaat voelen. Ratio en gevoel die elkaar tegen lijken te spreken over dat wat eerst zo logisch leek. Wat gebeurt er met je wanneer je van gedachten verandert? Zijn je gemaakte afspraken een stok achter de deur om jezelf te zetten tot dat wat je spannend vindt om te doen? Of sla je een andere weg in die voor niemand logisch lijkt? Men wil dat wel eens plat omschrijven als besluiteloosheid en onverantwoordelijkheid.

Gedachten die opkomen kunnen door jouw zelf worden aanschouwd of bekritiseerd en dit vergroot het bewustzijn van de patronen waarin de gedachten voorbij drijven. Letterlijk wanneer je verandert van gedachten dan heb je de ene gedachte succesvol losgelaten om ruimte te maken voor een volgende. Dit is een gezond proces en wat je hiermee behoud is een open houding. We hebben zo’n 60 duizend gedachten per dag dus je wilt niet te lang opstopping creëren door die ene die je zo bezig houdt.

Werkelijk van standpunt veranderen is iets anders, omdat een mening is gebaseerd op je normen. Het verschuiven van je normen is iets dat normaal juist pas gebeurt wanneer je meer leert over wie je bent. Ofwel door de nieuwe inzichten over je oude gedachtepatronen, mits je wenst te veranderen naar een betere gelukkigere versie van jezelf. Goede voornemens als “ik ga meer sporten, want ik wil gezonder zijn” hebben enkel kans om werkelijkheid te worden als er niet zo veel tijd en energie wordt verspild aan het vastklampen van achterhaalde gedachten.

Het grijze gebied van voorbereiding

Bij het maken van belangrijke beslissingen kun je grote plannen smeden – maanden of jaren proberen vooruit te kijken. Alles om jezelf mentaal, sociaal, educatief, financieel en juridisch voor te bereiden. Bij een toekomstige reis kun je bijvoorbeeld ook alvast beginnen met het leren van een vreemde taal. Andere mensen je drijfveer en enthousiasme beloven. Maar de voorbereiding van je uiteindelijke beslissing duurt lang en onderweg ontstaan er gebeurtenissen die je overtuiging op de proef te stellen. Star vastbijten in één onveranderbaar doel – ik heb het geprobeerd, maakt niemand in je directe omgeving blij. Zure appels zijn niet gezellig..

Eerlijk gezegd heb ik in mijn leven de nodige pechsituaties aangetrokken in zowel mijn leven als die van anderen, door koppigheid, betweterigheid, jaloezie en onhandigheid. De emotionele pijn (schaamte en spijt) kon ik moeilijk een plekje geven dus heb ik het verwerken ervan destijds op pauze gezet. Hiermee ben ik toen schuchter, timide en gesloten geworden. Dit zijn innerlijke omgangspatronen die men ervan weerhoudt om gevoelens te ervaren en iets dat bij mij langzaam pas weer los zou komen op latere leeftijd, omdat ik pas toen de confrontatie aan durfde te gaan. Terugkijkend op al dat beschouw ik het liever als voorbereiding op nu.

Doorzettingsvermogen, creativiteit, vergevingsgezindheid en een gezonde dosis don’t give a shit hebben me bij ieder obstakel geholpen. De uitvoering van je lange termijn doelen vragen om een lange adem, focus en veerkracht. Je intuïtie, intrinsieke motivatie en innerlijke balans zijn hierbij van groot belang, omdat er tijdens de voorbereiding van alles kan gebeuren dat je tegenspoed biedt. Ontslag en financiële pech, ziek worden van een familielid, een gebroken relatie. Maar bijvoorbeeld ook een interessant aanbod van een werkgever in Nederland.

Iedere change of plans is een potentiële reden om je doelen te heroverwegen. De grootste bedreiging tot je succes dat ben je echter zelf. Om hier doorheen te navigeren hebben we een innerlijk kompas. Van de drie aangeboren raadgevers op jouw kompas staat je intuïtie respectievelijk boven je ratio en instinct. Het is een belangrijk onderdeel van ons en daarom neem ik je graag mee in een klein verhaal-avontuur over gedachtegangen, gevoelens en intuïtie.

De Oude Vrouw

Er komt een kruising aan op het pad dat je bewandeld. Van veraf zie je de splitsing al aankomen en je gaat een keuze moeten maken. Links- of rechtsom ga je op de bestemming komen die voor jou is bedoeld. Maar het linker pad brengt je daar via een laaggelegen gebied langs de kust. Het rechter pad gaat de bergen in. Beide gaan je een geweldig uitzicht bieden. Maar er moet wel gekozen worden. Dus je leest eens wat over de kust. Je doet wat onderzoek naar de bergen. Met vrienden, familie en toevallige voorbijgangers bespreek je je kwestie. Iedereen heeft er wel wat over te zeggen. Informatie vergaren is wat je doet.

Stel je voor, het verzamelen van informatie over jouw keuze begint steeds meer het enige te worden dat je doet. Je begint je te realiseren dat je door het piekeren veel langzamer bent gaan lopen richting de splitsing in je leven. Je bent al ver van huis, dus teruggaan is ook geen optie. De voor- en nadelen wegen evenredig tegen elkaar op en het duurt niet lang meer voordat beide opties te groot worden om te omvatten. De keuzestress zakt naar je onderbuik – angst schiet te binnen. Door keuzes te maken met je onderbuikgevoel, in plaats van je brein (of hart) ga je je eigen toekomst overlaten aan het lot. Wat er gebeurt is dat je de eerstvolgende persoon met een mooi verhaal gaat vragen jou te vertellen wat je wil horen.

Dus zodoende, je zit in de trein of je loopt door het park en je raakt in gesprek. Het is een oude vrouw. Ze ziet er gelukkig uit. Als per toeval komt je kwestie aan bod in het gesprek. Ze verteld je dat ze in haar jeugd zelf het rechtse pad heeft bewandeld, het was prachtig. “Je zult er geen spijt van hebben als je hetzelfde zou doen”, heeft ze gezegd. Ze kent nota bene nog wel iemand die halverwege het pad woont, in de bergen. Je zou er zo langs kunnen gaan. “Die helpt je wel verder”, zei ze. “Doe hem de groeten van me en geef hem deze tas boodschappen voor me, wil je?” Je voelt je gerustgesteld door het verhaal van de oude vrouw.

Gedachten en gevoelens
Men heeft gedachten en men heeft gevoelens, nietwaar?
Deze zijn wel met elkaar verbonden, want de manier waarop je denkt is tevens hoe je je voelt. Negatieve gedachten worden gevolgd door negatieve gevoelens; iemand heeft iets gedaan dat je niet leuk vindt en je denkt “Ik kan hem nooit vergeven”. Je volgende gevoelens zullen zwartgallig worden.

Wanneer je positieve gedachten denkt worden die gevolgd door liefdevolle of bekrachtigende gevoelens jegens andere mensen, een idee, of ding. Bijvoorbeeld een overtuiging als “Dit is het beste idee dat ik ooit heb gehad” zal jezelf motiveren. Ja toch?

Ik denk dat belangrijke bewustwording is dat emoties en gedachten niets anders zijn dan emoties en gedachten. Je hebt zelf het vermogen ze te scheppen, ofwel ze te bestempelen als positief en negatief.

De Boodschappentas

Na het gesprek met de Oude Vrouw lees je op internet over een hostel achter de eerste bergkam. Ruim op tijd boek je een kamer in het hostel. Ze willen dat je vooraf betaald – ongebruikelijk maar oké, prima. Ook maak je een belofte aan die persoon die verder in de bergen woont, je gaat de boodschappentas brengen. Je vervolgt je pad. “Ik zal rechtsaf gaan”. Maar gaandeweg wordt de boodschappentas zwaarder en iets begint te knagen. Bij iedere stap die je zet vervagen de aanmoedigende woorden van de vrouw. Je realiseert je dat haar enthousiasme over het bergpad vooral háár nostalgie was, niet de jouwe. De oude vrouw wilde je enkel gerustgesteld zien.

Tevens blijkt uit het sporadisch mailcontact met de kennis in de bergen dat het niet iemand is waarop je jouw toekomst kunt bouwen. Het gaat een lange uitputtende wandeling worden en bovenaan de berg ga je een plek nodig hebben waar je kunt rusten. Uit zijn mails is op te maken dat hij extra voorbereidingen doet, maar zijn werkelijke intenties lijken onduidelijk. Bovendien kan hij je geen duidelijkheid bieden over wanneer hij thuis is. Dit maakt je ongerust en je vraagt je af of je nog van gedachten kunt veranderen.

Je herinnert je dat niet zij, maar jij degene bent die het pad zal moeten gaan bewandelen.

De boodschappentas die je draagt is de fysieke herinnering aan de belofte die je hebt gemaakt. Maar, je bent nu weer een tijdje alleen op pad en bij nader inzien zit de situatie toch anders in elkaar. Je gevoel is veranderd en daarmee ook je gedachten. “De oude vrouw heeft me gewoon ingepalmd en nu moet ik het bergpad op om haar klusje te doen voor een man die ik niet vertrouw.” Zo, dat is géén opbeurende gedachte. “Hoe dan ook, ik wil linksaf gaan slaan bij het kruispunt. “Ik heb behoefte aan de kust en ik wil niet die steile hellingen op moeten klimmen”.

Ze zijn één maar toch verschillend
Je kunt niet slecht over iemand denken en tegelijkertijd liefdevolle emoties voor diegene voelen. Andersom kun je geen slechte gevoelens hebben bij iets waar je positief over denkt. Op deze manier zijn gedachten en gevoelens één. Maar in tegenstelling tot gedachten, zijn onze gevoelens sentimenteel en zacht.

Gevoelens wisselen elkaar dan ook af in een langzamer tempo. Waar gedachten reactief op het moment een scherpe hoek kunnen maken, daar hebben emoties een ruime draai nodig. Het is die overbruggingstijd waarin de tweestrijd binnenin jezelf ontstaat. Je gevoelens en je gedachten lijken dan verschillende taal te spreken – Dat doen ze niet.

Het Bergpad

Het voelt alsof je terug bij af bent, want alweer weet je niet wat te doen. De werkelijkheid is dat je al die tijd al wandelt richting het kruispunt en vergeet nu te genieten van het uitzicht. “Krijg ik mijn geld wel terug van het hostel?”. “Voor mij gaan ze vast geen uitzondering maken”. En dan: “Ze gaan bij de receptie zeker vragen naar wat ik met die boodschappentas van plan ben, hoe ga ik dat uitleggen?” Zo van, “Ja, ik ben van gedachten veranderd..” Ze zullen wel denken, “Heb je er weer zo één.” De daaropvolgende emoties komen in overeenstemming met het lood dat verder in je schoenen is gezakt en je schouder die steeds meer pijn doet door de zware boodschappentas. Eindelijk ben je aangekomen bij de T-splitsing en de weg zoals je die hebt bewandeld houdt op.

Op de kruising staat een grote houten paal met twee pijlen; linksaf voor het strand, rechtsaf voor de bergtop. Je kijkt naar rechts en ziet dat de weg snel overgaat in een zandpand. Je kunt niet ver zien doordat er dichte bebossing langs staat. Je kijkt naar links en ziet een geasfalteerde weg, in een rechte lijn naar beneden. In de verte zie je het strand al. Er is ook iemand anders. Ze zit aan de picknicktafel die staat bij de houten paal. Ze is haar tas aan het inpakken en het lijkt erop dat ze op het punt staat verder te wandelen. Ze ziet jou ook en roept. “Hey, wat ben ik blij je te zien”. Ze loopt naar je toe en voordat je de kans hebt om zelf te gaan zitten, begint ze te vertellen. “Ik ben hier nu al een paar dagen en ik moet je zeggen, ik vond het zó moeilijk om een keuze te maken..”

Je spits je oren. “Ik zit hier al een tijdje en of ik nou links of rechts wil gaan..”, vervolgt ze. Ze heeft je aandacht en je knikt instemmend. Je vraagt haar of ze hier vaker komt.. Nee, ze is hier niet vaker geweest en terwijl ze aanstalten maakt om te gaan lopen vraagt ze naar jouw verhaal. Je begint te vertellen, “Nou, het is al een tijdje terug dat ik een oude vr-“. Ze onderbreekt je vluchtig. “Ik wil trouwens de berg op”, zegt ze, “volgens mij is dat veel rustiger dan langs de kust.” Een moment sta je stil waarop zij antwoordt “Zal ik die zware tas even voor je dragen?” Dit is het moment waarop je zegt: “Ja graag, dankjewel. Ik weet nog wel iemand in de bergen die ons verder kan helpen. Wat ben ik blij niet meer alleen te hoeven reizen.”

Je innerlijke krachten
De man die in de bergen woont was niet thuis omdat hij een biertje zat te drinken aan de bar van het hostel. De tas heb je daarom vrij snel af kunnen geven. Met de dame heb je niet lang samen gereisd omdat ze veel langzamer loopt en bovendien een heel ander (afleiding) slaapritme heeft dan jij – Ik verzin ook maar wat oké.

Waar het om gaat is dat je nooit helemaal kunt uitdenken hoe je toekomst zal verlopen. Verder is de intrinsieke motivatie het geschenk waardoor je niet bent omgedraaid en teruggelopen. Onderweg is je innerlijke balans flink beproefd door de ballast die de Oude Vrouw je heeft meegegeven. Al met al is het doorzettingsvermogen wat je daar bracht. Eenmaal daar aangekomen blijkt dat je hartelijk ontvangen wordt doordat je problemen in het moment worden opgelost op een manier die je niet had verwacht.

Het gaat er óók om dat intuïtie niet valt uit te lokken of te proberen. Het heeft in dit verhaal enkel tot je gesproken op het moment dat je aankwam bij de beslissing – toen je besloot met haar mee te lopen, en niet eerder. Veerkrachtigheid werd eigenlijk pas echt van je gevraagd toen je een traantje weg pinkte terwijl je afscheid nam van haar – een afscheid zonder verliezers. Jullie paden kruisen hopelijk later nog eens.

Wat als je plannen om te veranderen niet worden begrepen of aangemoedigd?
Een ander pad inslaan terwijl de rest rechtdoor wil. Wie herkent het niet? Misschien ben ik er heel direct over maar jij bewandeld jouw pad en als het je niet gelukkig maakt kun je maar beter iets veranderen. Anderen zullen een plotselinge switch niet begrijpen of onverantwoordelijk vinden. Ik denk daarom wel dat het belangrijk is je plannen vooraf te bespreken met anderen, om te testen of je overtuiging tegen een stootje kan.

Mensen die vaak van gedachten wisselen laten zich wellicht meeslepen door externe factoren. Maar als je vraag ook maar een klein beetje hint naar goedkeuring vragen.. Kijk, mensen willen toch wel in protest schieten, je hun mening opdringen of je van hun perspectief overtuigen. Zeker wanneer ze zelf liever niet willen dat je doet wat je wil gaan doen. Wat je doet is het vinden van balans in jezelf, tussen gedachten en gevoelens. Ik doe dat door mezelf af te zonderen van anderen en tijd alleen te spenderen, afgeschermd van peer pressure.

In mijn alleen-tijd ga ik door een soort rouwproces waarin ik onderscheid maak tussen mijn eigen overtuigingen en die van anderen. Gevoelens van eenzaamheid geef ik een plekje door te accepteren dat ik soms gewoon écht alleen moet zijn hiervoor. Ik kan er ondertussen dan ook erg van genieten om mezelf te voorzien van mijn eigen behoeften. Soms wil ik naar binnen te keren door muziek te luisteren, te mediteren, tekenen of door een blogartikel te schrijven.

Anderzijds heb ik soms behoefte aan een uitlaatklep, zoals lange afstanden fietsen door de natuur, of door tuinen aan te leggen. Hoe dan ook komt het soms tot werkelijk innerlijke oorlog, maar altijd met ik als eenduidige overwinnaar. Want ik koos ervoor om te leren over mezelf.

Een gedachte over “Intuïtief

  1. […] Volgende Artikel | Vorige Artikel […]

    Like

Geef een reactie

Gelieve met een van deze methodes in te loggen om je reactie te plaatsen:

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: